وبلاگ دست دوم

از انعکاس اندوه آسمان مگر
مژه‌ی مرطوب ترا ببوسم،
ورنه دیگر از آن ستاره‌ی سفرکرده نامی نیست.


ماه! ماه ناگزیر!
ماه! ترانه‌ی متواری!
من می‌دانم، می‌دانم اگر شب نبود
بعد از آن نم‌نم ملکوت
رنگین‌کمانی شگفت در بستر گونه‌های تو می‌رویید.


پس، دیده در پسِ آستین خویش، به سایه خواهم رفت،
بی‌صدا گریستن، دشمنِ مغموم را دلشاد نمی‌کند. 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٧/۳ساعت ۳:۳۱ ‎ب.ظ توسط مهران نظرات () |


Design By : Night Skin